"Cisza"

Cisza. Słychać nawet, jak skradasz się na palcach,

żeby nikt nie usłyszał. Ogarniasz mnie swoim

spojrzeniem, przez które nie mogę zasnąć.

Delikatny, ciepły i wiosenny deszcz przynosi

przebudzenie. Otrzeźwienie. Zrozumienie, że

nie leczy ran czas, a szczęście w życiu prawdziwie

raz tylko się zdarza. Cisza. Nie zauważam nawet

momentu, kiedy przestajesz przenikać mnie

wzrokiem. Pewność i niepewność, czy to,

co się dzieje, jest prawdziwe. Czy nie jest na niby,

dla żartu. Tak bardzo nie wiem, czy warto! Cisza.

Wiatr kołysze mnie konsekwentnie i beznamiętnie

plącze moje, już i tak źle wyglądające, włosy.

Nie odchodź. Zostań. Wpatrzona w Ciebie, jak

w najpiękniejszy obraz. Jak na zielone łąki

pokryte słoneczknikami i makami patrzę na

Twoje czoło zmarszczone. Nie wiesz, gdzie i

w którą stronę mknie Twoje życie. Cisza. Zakrywam

moje, opuchnięte od łez, powieki. Porywa mnie,

niczym nurt rzeki, myśl o tym, "co by było gdyby?".

Ktoś mówi, że idzie wiosna. Nie widzę jej. Nie czuję.

Utulę Cię po raz ostatni.  Nim zasnę. Nim okryję się

purpurowym kocem. Nim zamilknę. Nim zniknę,

spojrzę na Ciebie. Cisza. Nadzieja, że każdy zagorzały

egoista ma serce, nie umiera. Zabieram ze sobą

Twój dotyk i usta, i oczy, i już Cię opuszczam. Nie płacz.

Nic mnie nie boli, oprócz wnętrza złamanego serca.

Będę Twoim Aniołem, żebyś tu na ziemi, na dole,

czuł się bezpiecznie. Już wiecznie. Cisza. Nikt

nie słyszał, gdy wiatr kołysał mnie do snu. Zabrakło

tchu. Odchodzę. W mojej drodze, tam, gdzie jestem,

nikt nie żywi się powietrzem. Jestem więc wolna.

Uwolniona od złudnych marzeń, które na wieczność

przebiły wskroś moją koronkową duszę. Nic, nic

nie muszę. Cisza. Cisza. Cisza.