"Głupoty"

Wstając rano z łóżka, w którym

Sypia rocznie milion osób, myśli

Sobie człowiek o tym, co go dnia

Tego spotkać może.

Może i nie może.

Chociaż nigdy nic nie wiadomo.

Kto? Co? I komu? I z jakiej okazji?

Wychodząc z domu trzaska drzwiami,

Kłócąc się z żoną. Po co? Myśli sobie.

Na to to komu?

Żona wściekłą, do kochanka pójdę,

Mówi sobie. Zaraz! Chwila! Czekaj!

Toż kochanek jest w żałobie!

Wujek mu, czy ciotka zmarli

Jakiś miesiąc temu, nie wiadomo,

Czemu. Wrócił mąż. Z pracy.

Pogodzili się, On z bukietem róż

Herbacianych do niej przyszedł.

Ona z obiadem czekała gorącym.

Ukląkł. Przeprosił. Ona płakała.

Ona - żona. On - maż.

Kłócą się wciąż i wciąż nieustannie

O byle co, o głupoty.

A jednak przeprosił. Ona też.

Żyją dziś w zgodzie, choć czasem

Drą koty, jak zwykle.

O głupoty.