"Wiosna"

Oczy wznoszę ku niebu. Okrywa je nieskończony

błękit przemieszany z szarością, zza którego

niepewnie i bardzo nieśmiało wyłania się Słońce.

Choć smutek ogarnia całe moje wnętrze, ono

wprowadza radość. Czy szczęście? Być może, jednak

tylko odrobinę. Za oknami jeszcze zima, bo biały

puch przykrywa niemalże cały świat. Czekam na

moment, kiedy ubrana w kolorowe szaty wiosna

przyjdzie i zapuka do drzwi mojego serca. Otworzę.

Nie będzie to jednak zaproszenie do środka. Może

się rozczaruje, ale muszę być ostrożna. Nie można

działać impulsywnie. Nadstawiam uszu, by dokładnie

słyszeć, czy już się zbliża. Uśmiechnięta, radosna,

kolorowa i miła. Jak to wiosna! Wreszcie do mnie

zawitała. Po długiej podróży i wielu przeszkodach.

Na początku byłam zachwycona. Ona ciepła, skromna,

serdeczna chciała mnie poznać. Po mroźnej zimie,

która zgasiła we mnie cały życiowy ogień, musiałam

zaryzykować. Wiosna! Najpiękniejsza pora! Dotyk

miała delikatny i uśmiech łagodny, jak u anioła.

Szybko odeszła. Zaledwie miesiąc gościła w moim

dotychczas zaspałym sercu. Obudziła w moim wnętrzu

najpiękniejsze marzenia. Odkryła skrywane pragnienia

i tajemnice. W krótkim czasie wiedziała o mnie

wszystko i stała się osobą bardzo, bardzo bliską dla mnie.

Najbliższą, powiedzieć mogę pewnie i śmiało, że ukochaną.

Kojarzyła mi się z zapachem pysznej herbaty z sokiem

malinowym i ze smakiem krówek. Nie opuściła mnie

jeszcze, wiosna kochana, do końca. Pamięta czasami.

Z każdym słońca blaskiem ja sobie o niej przypominam.

Bardzo mile ją wspominam. Nie ukrywam, że zrobiła

niezłe zamieszanie. Ciężko teraz mi wszystko

uporządkować. Mimo wielu starań i dążeń ku innej

porze roku. Nie wychodzi. Wiosna najmilsza jest

jednak memu sercu i oku. Była piękna, gdy mieszkała

w moim wnętrzu. Tęsknię za nią, choć wiem, że już

raczej nie wróci. Skrywam na dnie serca nadzieję, że

poczuję ją jeszcze. Nie teraz. Za chwilę. Jest jak powietrze.